30.07.2012

რელიგიური ახალგაზრდობა

სტატიები  (photo: )

კვლევის მიხედვით, საქართველოში ყველაზე რელიგიურები ახალგაზრდები არიან

საზოგადოებრივი პოლიტიკის ინსტიტუტმა, რამდენიმე კვირის წინ, თაობების მიხედვით ღირებულებების ცვლილების დინამიკის კვლევა გამოაქვეყნა. კვლევის მიხედვით, ასაკის კლების შესაბამისად, კოლექტივისტური ღირებულებები მცირდება და ნელ-ნელა შერეული და ინდივიდუალისტური ღირებულებები ძლიერდება. კვლევის ავტორის ნანა სუმბაძის თქმით, ამ ფონზე ერთი პარადოქსი შეიმჩნევა.

18-24 ასაკობრივი ჯგუფი უფროსი თაობის ადამიანებთან შედარებით უფრო რელიგიური და სხვა რელიგიის წარმომადგენლების მიმართ უფრო ნაკლებად შემწყნარებელია. ისინი უფრო გახსნილები არიან სექსუალური და ეთნიკური უმცირესობის მიმართ და ეთანხმებიან გენდერული თანასწორობის იდეებს, თუმცა რელიგიის სფეროში ნაკლებად ტოლერანტულ განწყობებს ამჟღავნებენ.

“სხვადასხვა კულტურაში ჩატარებული კვლევების მონაცემების თანახმად, რელიგიისადმი ინტერესი ყველაზე მეტად უფროს თაობაშია გამოკვეთილი, საქართველოში კი რელიგიას ყველაზე მეტად დიდ მნიშვნელობას ახალგაზრდები ანიჭებენ.” - წერს კვლევის ავტორი ნანა სუმბაძე კვლევის დასკვნით ნაწილში. 

გამოკითხულდა უმეტესობა საერო და რელიგიური სფეროების ერთიანობის მომხრეა. თითქმის ნახევარს (49,4 პროცენტს) მიაჩნია, რომ პოლიტიკოსები, რომლებსაც ღმერთი არ სწამთ, არ უნდა იყვნენ არჩეულნი მაღალ სახელმწიფო თანამდებობაზე. კვლევის ავტორის აზრით, გამოკითხულთა უმეტესობისთვის ქრისტიანობა უფრო მეტად წარმოადგენს იდენტობის საფუძველს, ვიდრე საქართველოს მოქალაქეობა. 

სოციოლოგი და ამავე ასაკობრივი ჯგუფის წარმომადგენელი ხატია ნადარაია კვლევის ამ მონაცემს ადამიანური განვითარების ინდექსთან კორელაციით ხსნის.

“მსოფლიო ღირებულებების კვლევა, რომელიც მსოფლიოს ყველა ქვეყანაში ტარდება, აჩვენებს, რომ ქვეყნებში სადაც ადამიანური განვითარების ინდექსი დაბალია, ამაში იგულისხმება სიცოცხლის ხანგძლივობა, განათლება, ლიტერატურულობა, სიღარიბე და გაჭირვება ანუ  განვითარებადი ქვეყნები დაბალი სეკულარიზებულ-რაციონალური ღირებულებებითა და თვითგადარჩენისადმი მიდრეკილების მაღალი ტენდენციით ხასიათდებიან.” - ამბობს ნადარაია. 

მისი აზრით, ეკლესიურობა ახალგაზრდებისთვის საზოგადოებაში ინტეგრირების საშუალებაა.

“ეკლესიურობა რესურსია, იმისათვის რომ საზოგადოების დომინანტურ ნორმებთან ადაპტირდე და მისაღები იყო. ითვლება, რომ თუ მორწმუნე ხარ “პატიოსანი ხარ”, “კარგი ხარ”, “მისაღები ხარ”.  ამ კვლევაში ვეთანხმები, რომ მრევლის წევრობა იდენტობის გარკვეულ საფუძვლად იქცა. ეკლესია ყველასთვის მისაწვდომია, პოლიტიკისა, სხვადასხვა სიკეთეები, თუნდაც გართობის სხვადასხვა ფორმები - არა. ეკლესია ის ერთადერთი ადგილია, რომელიც საზოგადოებრივი სფეროდან გამორიცხულ ყველა ადამიანს აერთიანებს. ეკლესიაც საზოგადოებრივ სფეროა საკრალური ფუნქციებით.” - ამბოს ხატია ნადარაია.

ნადარაიას თქმით, მის თაობას სოციალური მობილობისა და დაწინაურების შანსები თითქმის არ ჰქონდა. ერთადერთი სივრცე, რომელიც მყარი და მათთვის გახსნილი იყო, ეკლესიაა. აქვე ახერხებდნენ თვითგამოხატვასაც. თვითგამოხატვის სხვა ფორმების გავრცელებისათვის სათანადო ინფორმაციაზეც ძნელად მიუწვდებოდათ ხელი. 

“გარდა იმისა, რომ საქართველო ტრადიცული ქვეყანაა და გამოხატვისათვის ტრადიციული გზებს ირჩევენ, სხვადასხვა სუბკულტურების შესახებ ინფორმაციაც არ იყო - "როკერები" და "ემოები"  თბილისში იყვნენ თავმოყრილი და საბოლოოდ, ელიტისტურ ვიწრო ჯგუფებად ჩამოყლიბდნენ - ამბობს ნადარია.

ილიაუნის პროფესორი სერგო რატიანი რელიგიურობას პოსტსაბჭოთა კონტექსტით ხსნის. მისი თქმით, მოსაზრება, რომ მოდერნიზმთან ერთად სეკულარიზაციის ხარისხი იზრდება, 70-იან წლებში უარყვეს. დაიწყო რელიგიის დაბრუნება და ეს განსაკუთრებულად გამოკვეთილი პოსტსაბჭოთა სივრცეში იყო. აქ მართლმადიდებლობა თუ რელიგიურობა თავისი არსით რელიგიურობა არაა. ყოველდღიური პრაქტიკები და ცხოვრების წესი დეკლარირებულ რელიგიურობასთან შესაბამისი არ არის, ეს ტრადიციის გაგრძელებაა.

“რაც შეეხება რწმენას, ეს არის ნებელობითი აქტი, რომელიც თავისუფალ არჩევანს გულისხმობს, ანუ მე ვირჩევ რაღაც სინამდვილეს და არა სინამდვილე მე.” - წერს რატიანი ნაშრომში “რამდენიმე შენიშვნა ქართველების რელიურობასა და ტრადიცულობის შესახებ".

რატიანი რელიგიურობის ზრდას განათლების სისტემისა და სხვადასხვა ინსიტუტების მოშლასთან აკავშირებს.

“გამოკითხული ახალგაზრდები ის თაობაა, რომელიც ნორმალურ სკოლასა და უმაღლესში არ გაზრდილან. მოშლილი იყო განათლების სისტემა, დაკარგული იყო ავტორიტეტი და სამაგიეროდ, ავტორიტეტი ჰქონდა ეკლესიას.” - ამბობს რატიანი.

ხატია ნადარაიაც თვლის, რომ საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ ეკლესიის, როგორც ყველაზე სტაბილური და ძლიერი ინსტიტუციის არსებობა მოსახლეობაზე შებასამისად აისახა.

“ახალგაზრდები დაიბადნენ მაშინ, როდესაც ჰიბრიდული რეჟიმი იყო, სოციალიზმი სრულდებოდა, კაპიტალიზმი თავისი ფორმით არ არსებობდა. ყველაზე მეტად გაურკვევლობას იქმნება, როდესაც არ არსებობს ჩამოყალიბებული თამაშის წესები, ინსტიტუტები. ამ დროს ეკლესია უსაფრთხოების განცდის წყაროა. - ამბობს ნადარაია.

ეკონომიკურ კეთილდღეობასა და სეკულარულ ღირებულებებს შორის მნიშვნელოვანი კორელაცია არსებობს. კეთილდღეობის სახლემწიფოებში სეკულარიზებულ-რაციონალურ ღირებულებები ყველაზე მაღალია. "ასეთია ნორვეგია, დანია ანუ ე.წ. “კეთილდღეობის სახლემწიფოები”. ყველაზე ქვემოთ არის ისლამური ქვეყნები, შემდეგ სამხრეთ აფრიკის ქვეყნები, კათოლიკური ევროპა. ქართველი ხალხი ავთენტურად “ბნელი” და მორწმუნე არაა, ეს გარემოს “დამსახურებაა”. ” - ამბობს ხატია ნადარაია და ახალგაზრდების რელიგიურობას ქვეყნის პოლიტიკურ-ეკონომიკურ მდგომარეობასთან აკავშირებს.   

 

 

 

 

 

 

 

 

მეტი

  •  (photo: Levan Kherkheulidze) სტატიები

    ადრენალინზე დამოკიდებული

    "მთავარი მაინც შრომა და აზროვნებაა, ამით უნდა წავიდეწინ. და, კიდევ ერთი, არ უნდა შემეშინდეს. პროფესიული რაგბი ჩემთვის განვითარების შანსია. ეს მიზიდავს ყველაზე მეტად და არა ფული, ან რამე...

  •  (photo: Sopo Aptsiauri) სტატიები

    საერთო ენის ძიებაში

    მეათე კლასი. ქართული ენის გაკვეთილი. ოთახში ჩვიდმეტი მოსწავლე ზის. ერთი გოგონა ხელს იწევს. უნდა, რომ ფილოლოგი გახდეს. მეორე, მის უკან მჯდომი გოგო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ეკონომიკის...

  •  (photo: ) სტატიები
  •  (photo: ) პოლიტიკური პუბლიცისტიკა 1917-1921

    ხმა ქართველი ქალისა

    ჩემი სიტყვა, რომლის წარმოთქმის უფლება არ მომცა ბ. აკ[აკი] ჩხენკელმა ეროვნულ ყრილობაზე 20 ნოემბერს ქ. თბილისში

ახალი ამბები

მეტი
  • მედეა გოგსაძე

    რა მოსდით ქართველ მამაკაცებს?... „ჩატეხილის ხიდის“ გენდერული ვერსია

    ფსიქოლოგ ერიკ ბერნის უნივერსალური მოდელის თანახმად, ნებისმიერ ადამიანში ზის   „ბავშვი“, „მშობელი“ და „მოზრდილი“. „ბავშვი“ იმპულსური ქცევის წყაროა, „მშობელი“ -რაციონალური საწყისი, რომელიც  „ბავშვს“...

  • თამარ რუხაძე

    მედია რომელიც...

    ჩვენც ხომ იმავე ოჯახებიდან, სკოლებიდან, უნივერსიტეტებიდან, იმავე განათლების სისტემიდან მოვედით, რომელიც ამ პროფესიისთვის პროფესიონალ კადრებს დღესაც ვერ ზრდის და ჩვენ როგორ გაგვზრდიდა უკეთესებს?...

  • თამარ კარელიძე

    სტიგმა ფასადს მიღმა

    ჩვენ ის საზოგადოება ვართ, რომელიც ერთ ქუჩაზე სხვადასხვა რელიგიური კონფესიის წარმომადგენელთა ტაძრებით ამაყობს და პარალელურად, არამართლმადიდებლებს, ქრისტეს სახელით, ჩასაქოლად დასდევს, ის საზოგადოება,...

მეტი

ამავე ავტორისგან